ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΕΘΙΣΜΟΣ

Πολλές φορές ακούω για το πάθος κάποιων με την γυμναστική ή το άθλημα που έχουν επιλέξει να υπηρετούν και πόσο αποτελεί πηγή δύναμης για να συνεχίσουν, εκπληρώνοντας τις όποιες προσδοκίες τους. Ενδεχομένως έχουν δίκιο. Αν κάποιος δεν είναι αφοσιωμένος σε ότι κάτι, ίσως να μην μπορεί να φτάσει ψηλά και στην πρώτη δυσκολία να τα παρατά. Υπάρχει όμως μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ πάθους, αγάπης για μια ενασχόληση και εμμονής. Για την εμμονή και τον εθισμό στην άσκηση, θα ασχοληθώ στο παρόν άρθρο.

Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

Στην  παιδική μας ηλικία ακούμε από τους μεγάλους, συμβουλές για το πώς να κερδίζουμε και πώς να αποφεύγουμε πάση θυσία την ήττα. Μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον όπου ενδιαφέρει μόνο η νίκη και μάλιστα η πρώτη νίκη. Κανείς δεν μας διδάσκει-ούτε στο σχολείο-πως η αποτυχία και η ήττα είναι σύμβουλοι αγαθοί που θα μας εισάγουν στoυς κόσμους της…  απώλειας ελέγχου, της συναισθηματικής ματαίωσης και θα μας προκαλέσουν να αποκτήσουμε δεξιότητες, που θα μας κάνουν  ισορροπημένους και ικανοποιημένους ενήλικες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΠΥΚΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Πολύ  συχνά ακούω παράπονα από ανθρώπους ότι σε μια σχέση αγάπησαν πολύ, αλλά ο άλλος δεν μπορούσε να αγαπήσει ή ότι αυτοί τα έδωσαν όλα, αλλά ο άλλος ήταν αχάριστος, ή αγνώμονας ή κάτι άλλο που αρχίζει από μ. Παράλληλα, ακούω και βλέπω άνδρες και γυναίκες χωρίς ταίρι, να μιλούν για τη μοναξιά και πως αδυνατούν να βρουν έναν καλό άνθρωπο που απλά να νοιάζεται. Μόνοι άνδρες και γυναίκες, που δεν καταφέρνουν να συναντηθούν. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από αυτά τα όμοια μοτίβα και παραδείγματα που επαναλαμβάνονται  στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου;

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ­

Στη Ελλάδα, έχουμε μια παράδοση, σχετικά με την προπονητική, ιδιάζουσα θαρρώ, εξαιτίας ενός παλιού μοντέλου προπονητών, βασισμένο στην πρακτική εμπειρία αποκλειστικά, που κυριάρχησε για αρκετά χρόνια και σύμφωνα με το οποίο οι φωνές, η βωμολοχία και η αυστηρότητα προσφέρουν τα θεμιτά αποτελέσματα, που είναι η πειθαρχία και η νίκη. 

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Ο σχολικός εκφοβισμός (school bullying) απασχολεί έντονα τα τελευταία χρόνια τον εκπαιδευτικό κόσμο και τους γονείs στη χώρα μας. Το φαινόμενο όμως δεν εμφανίστηκε ξαφνικά… Ας μην λησμονούμε  πως η βία στα σχολεία προϋπάρχει εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τους δάσκαλους των δικών μας γενεών, οι οποίοι  για  «παιδαγωγικούς» λόγους βιαιοπραγούσαν αβασάνιστα προς τους μαθητές, για να μην αναφερθώ σε προγενέστερες γενεές. Ανακαλώντας κανείς παρόμοια γεγονότα, μπορεί αβίαστα να περιγράψει και περιστατικά σχολικού εκφοβισμού ανάμεσα σε μαθητές. Εν ολίγοις, η κακοποίηση των παιδιών δίνει και παίρνει στη χώρα δεκαετίες. Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε ένα πρόβλημα, που δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ και πήρε μεγάλη έκταση αποτελώντας πλέον κοινωνικό φαινόμενο. Κάνοντας μια μικρή παρένθεση-προς προβληματισμό-θα σας πω, πως νομίζω ότι και το φαινόμενο της ενδο-οικογενειακής βίας είναι μάλλον μείζον.